سعید یوسف، زادهٔ ۱۳۲۷ در تربت حیدریه، شاعر، منتقد ادبی، مترجم و روزنامه‌نگار ایرانی است که از دههٔ ۱۳۴۰ فعالیت ادبی خود را آغاز کرده است. او دارای مدرک دکترای ادبیات تطبیقی از دانشگاه تورنتو و سابقهٔ تدریس در دانشگاه‌هایی چون شیکاگو، فرانکفورت و تورنتو است. آثار او طیف گسترده‌ای از شعر، نقد ادبی، ترجمه و تألیف در حوزهٔ زبان فارسی را در بر می‌گیرد و کتاب‌های آموزشی متعددی در زمینهٔ دستور زبان فارسی تألیف کرده است.
یوسف از اعضای فعال نهادهای فرهنگی و ادبی چون کانون نویسندگان ایران، انجمن قلم کانادا و کانون فرهنگی لاهوتی بوده و سال‌ها در زمینهٔ توسعهٔ فرهنگ و شعر فارسی در تبعید کوشیده است. منتقدانی چون رضا قنادان بر تسلط او بر زبان و قالب‌های شعری متنوع، و نگاه انسان‌دوستانه‌اش تأکید دارند، و نسیم خاکسار نیز شعر او را ترکیبی از وجوه طنز، تأملات اجتماعی و جستجوگری در قالب‌های شعری توصیف کرده است. شعر یوسف آمیزه‌ای از درون‌گرایی و برون‌گرایی، سنت و نوآوری، و خردگرایی و احساس‌گرایی است.
آثار منتشرشدهٔ او به فارسی، انگلیسی و به‌صورت دوزبانه شامل مجموعه شعر، نقد ادبی، ترجمه‌های ادبی و دستور زبان فارسی است؛ از جمله: شعر جنبش نوین، زان ستارهٔ سوختهٔ دنباله‌دار، از تلخیِ چای تا بکاهم، Lives Lost: In Search of a New Tomorrow، و A Comprehensive Persian Grammar. او همچنان در فضای ادبی فارسی‌زبان، حضوری پویا و مؤثر دارد.