Farideh Garman

متولد ۱۳۱۹ در تهران، معمار، مترجم و فعال سیاسی بود که در فضایی سیاسی بزرگ شد. تحصیلات معماری خود را در دانشگاه ملی و سپس در دانشگاه ساپینزا رم ادامه داد و پایان‌ نامه‌اش را به طراحی بیمارستان‌های سیار برای ایران اختصاص داد. او به‌ واسطه فعالیت‌های سیاسی خود، تا سال‌ها امکان بازگشت به ایران را نداشت و در ایتالیا به فعالیت‌های انقلابی در کنار همسرش خسرو صفایی ادامه داد. پس از کشته شدن همسرش در شکنجه‌های ساواک، مبارزه را ادامه داد و با شروع انقلاب، به ایران بازگشت، با همسر دومش ازدواج کرد و نقش فعالی در حزب رنجبران و تشکیلات مخفی آن ایفا کرد. او در سال ۱۳۶۱ دستگیر و بیش از سه سال در زندان اوین زندانی بود.

پس از آزادی، گرمان به فعالیت حرفه‌ای در شرکت‌های معماری پرداخت و در پروژه‌های مختلف شهری، ورزشی و درمانی مشارکت داشت. پس از بازنشستگی، به چالوس رفت و تدریس در دانشگاه آزاد را آغاز کرد که آن را بهترین دوره حرفه‌ای خود می‌دانست. با وجود موانع استخدامی دولتی، او با شور فراوان به آموزش و راهنمایی دانشجویان پرداخت. در ادامه زندگی‌اش، به دلیل مشکلات خانوادگی به ایتالیا و سپس کانادا مهاجرت کرد. آثار متعددی در زمینه معماری و شهرسازی نوشته که منتشر نشدند، اما ترجمه‌هایی از آثار ایتالیایی مانند «چگونه به شهرسازی بنگریم» و جلد اول خاطراتش با عنوان در پرتو عشق رنج‌های زندگی ذوب می‌شود از جمله یادگارهای فکری او هستند.